45 Yaşında Bir Kadının Serzenişi

Hayat kaç yaşında olursan ol çalışmaya emeğini satmaya başladığın zaman start veriyor, işte tam da o anda geçim kaygıların başlıyor. Bir hesap yaptım, benim hayatım başlayalı 22 yıl olmuş. Hiç ara verilmeyen hep kaygı dolu hesaplara dayalı, ajandalara gelir-gider yazılı 22 yıl….Lüksünün kredi kartlarına bağlandığı bir 22 yıl…Bankalara adanmış maalesef bir evinin ve arabanın olamadığı 22 yıl…

        Yok yok kimseye kızmıyorum hiçbir sisteme de değil eleştirim, aslında kendime kızıyorum. Annem, anneannem hatta köydeki babaannem benim yaşımda yastık altı altınları ile hatta kızlarına yaptıkları sandıklar dolusu çeyizleri ile benden çok daha zenginlermiş üstelik eşlerinden aldıkları ekmek parasından artan birkaç kuruşu biriktirerek. Farkları belki sayılı birkaç giysileri, belki zamanlarını değerlendirip yaptıkları kışlık yiyecekleri, belki çöpü bile değerlendiren dirayetleri bilemem ama benden çok daha tasarruflu oldukları kesin. Olmayanı harcamak yerine olan ile yetinip hatta olanı en son damlasına kadar değerlendirip mutlu olmuşlar.3-5 yıla değişen koltuk takımları ,salon takımları olmamış, haftada bir gün dışarı yemeğe çıkılmalı dememişler hatta belki hiçte yememişler, çoraplarını atletlerini yamamışlar, kazaklarını kendileri örmüş ,vitamin desteğini eczanelerden almamış en doğalını üretip desteğe ihtiyaç bile duymamışlar, çocuklarını kendi dizlerinin dibinde büyütüp bakıcı aramamışlar, çocukları okuldan gelince ocaklarında sıcak yemekleri ,temiz evleri ve hatta neşeleri varmış.

        Bende durum ne mi oldu? Koşturmaktan evime ayıramadığım zamanım haftalık temizlikçim, çocuklar okul yaşına gelene kadar eve gelen bakıcım, okul zamanı akşama kadar okulda olsunlar diye devlet okulundan ziyade tercih ettiğim özel okul masraflarım, bu da lazım olur diye aldığım halen etiketi üstünde bekleyen kıyafetlerim, yetişmeyen yemek saatleri ile hazır gıda ve lokantalara ayda en az 10 defa yaptığım ödemelerim…Sonuç nasıl büyüdüğünü hatırlayamadığım iki evladım , hiç olmayan birikimim ve neşesi olmayan bir ben bugün elimde kalan …

         Herkesin kendine bir acıyası var😊 onlara sorsam onlarda bana özendi , hayatımı yaşadım giyindim, kuşandım, yedim-içtim, gezdim çocuklarım özel okullarda yetişti, ev temizliği yapmadım, bulaşığımı bile makine yıkadı, itibarım oldu eve kapanıp kalmadım….Velhasıl kelam, hadi çık işin içinden …Esas olan onlara yaramayan mal mülk değil hayatı tadında yaşamaktı ,yapılan çeyizler ne işe yaradı , hayatları boyunca ellerinde kalacak umudu yaşadıkları üç beş kuruş kendilerine ne kattı… Ortak noktamız bugün yaşım 45 ,onlarda bu yaşta kendilerini sorguladı hatalar buldu, kendinden öncekilere özendi ama kendinden olanları asla kendileri ve öncekiler gibi yetiştirmedi hep BENİM GİBİ OLMA dedi aynen bugün benim kızıma dediğim gibi…